Sweetmaesalong Cafe'

ไม่ได้อัพบล๊อกตั้งนานอพราะไปมัวทำหน้าที่เป็นแม่ค้าเต็มตัวตอนช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา.....เหนื่อยมากกกกกไม่รู้คนมาจากไหนไอ้เราก็ไม่เคยไปเที่ยวช่วงหน้าเทศกาลกับเค้าซะด้วย....ปีใหม่ทีไรอยู่แต่ในกรุงเทพรื่นเริงกับถนนว่างๆ...ก็เลยไม่รู้ว่าคนเที่ยวนี่เค้าเที่ยวกันจริงๆนะ.....เห็นบอกว่าที่ปายนี่ขั้นวิกฤตทุกอย่างแย่งกันกินแย่งกันใช้.....ขนาดดอยแม่สลองของเราว่าไม่ค่อยติดท๊อปเทนคนยังแน่นร้าน....โชคดีที่เรามีDream Team จากกรุงเทพเป็นซานต้าใจดีทีมใหญ่มาช่วยแทบทุกอย่าง...ตั้งแต่ขนเสบียงขึ้นมาเป็นคันๆรถตู้..แต่แผล่บเดียวเสบียงก็ร่อยหรอคุณพ่อคุณแม่คุณลุงคุณป้าก็ลงดอยไปหอบหิ้วกันมาอีกยกใหญ่ ไหนยังเนรมิตรหน้าร้านที่แห้งๆของเรากลายเป็นสวนนงนุชไปภายในพริบตา....สวยขนาดคนต่อคิวกันถ่ายรูปเลย....เราก็กระหน่ำทำเค้กหูดับตับใหม่ทำเท่าไหร่ก็ขายหมด....ไม่เคยรู้สึกอะไรอย่า
งนี้เลย....งง..งง...เหนื่อย...เหนื่อย...ปลื้ม...ปลื้ม....แต่เหนือสิ่งอื่นใด....รู้สึกอบอุ่นที่ยังรู้ว่ามีทีมBack up ที่คอยช่วยสนับสนุนอย่างเต็มที่ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อคุณแม่ที่คอยให้กำลังใจตลอด..คุณอาหอมกับน้องแชมป์ที่ช่วยไปหอบหิ้วต้นไม้มาเนรมิตรหน้าร้านให้....คุณอาหนิงที่ช่วยสอนการทำ Breakfast ว่า profesional เค้าทำกันยังไง.....คุณลุงอู๊ด Super Manager ของร้านที่ดูแลความเรียบร้อยของร้าน .. ป้าวันดีพีอาร์หน้าหวานของร้าน....น้องแหวนมือทอดไข่ดาว....น้องหวานจอมฝีมือปิ้งขนมปังกับ QC Manager for breakfast .... ถ้าไม่มี dream Team ชุดนี้คงไม่รู้ว่าจะออกมาเป็นอีท่าไหนเพราะระบบจัดการยังไม่เข้าที่เข้าทางเลย.....เฮ้อ...แขกไปใครมาร้านก็บอกว่าลมหนาวบนดอยมันหนาวจับใจจริงๆ..แต่เรากลับรู้สึกลึกๆอยู่คนเดียวว่าลมหนาวบนดอยแม่สลองมันอบอุ่นยังไง....